Ενα, το ποίημα. Στην αρχή πνεύμα απραγματοποίητο. Πνοή αόριστη στον ποιητή, που το μορφοποιεί σε γλώσσα. Και τότε πνεύμα, γλώσσα και ρυθμός, το ποίημα ανασηκώνεται, με μια πνοή. Σαν φύλλο στροβιλίζεται στον άνεμο και συναρπάζει στην ορμή του τη ζωγράφο. Ερχεται αποφασιστικά να ενσταλάξει το χνάρι του στον πίνακα. Εκεί αναλύονται τα υλικά του. Γράμματα, ψηφίδες φιλντισένιες, που εξατομικεύονται και συνδέονται, αποχωρίζονται και συγκροτούνται. Ετσι αποτυπώνονται, παρατίθενται σε γεωμετρίες, ευθείες, καμπύλες, σταυρούς. Διακλαδώνονται, αλληλεμπλέκονται, καθορίζονται. Φτιάχνουν δομές. Χορευτικές, που ζωντανεύουν τη ρυθμική ορμή του λόγου, ή στατικές, που αποτυπώνουν τις οριστικές καταφάσεις του. Γλώσσα και εικόνα συνυφαίνονται και συναποτελούν το έργο.

Και να το ποίημα ολόκληρο, μπροστά στα μάτια του θεατή. Απαρτίζεται γράμμα το γράμμα και πλαγιάζει το πολλαπλό του σώμα νοσταλγικά σε δαντελένιο φόντο. Εκεί αναπαύεται διακριτικό, αλλά συνάμα απαιτητικό. Ψυθιριστά μας συλλαβίζει το αίνιγμά του. Ενα προκλητικό κρυφτούλι για τον θεατή: είναι η εικόνα που δυϊλίζει το ποίημα ή το αντίθετο; Μέσα στην εικόνα και διαμέσου της το ποίημα, αναλυμένο, ξαναστήνεται. Γίνεται αφορμή της εικόνας, τη ντύνεται, την ενσαρκώνει. Εκείνη πάλι του τείνει το χέρι, προσκαλώντας το σ’έναν χορό αέναο. Με τις πρώτες νότες αυτής της μουσικής το έργο ανοίγεται καλώντας μας σε ανακαλύψεις, απλώνοντας απλόχωρα στο εμφανές, κι ωστόσο μακριά από το προφανές.

Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας

ΛΕΞΗ-ΛΟΓΟΣ

έχει τη χαρά να σας προσκαλέσει στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της

FLORENCE NAU

‘ΣΤΟ ΝΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ’


Επειτα από την εκτιθέμενη εικόνα,

« Εικόνα που αντανακλά το ποίημα ή Ποίημα που αντανακλά την εικόνα »

εκτίθεται η ποιητική φωνή :

Οι ποιητές,

Που ενέπνευσαν ορισμένα από τα έργα της

Θα μας απαγγείλλουν τα ποιήματά τους

(η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, ο ποιητής Αθανάσιος Αλεξανδρίδης)

και οι φίλες της θα ερμηνεύσουν

τα ποιητικά κείμενα της Florence.

ChristineMarcellin, σεναριογράφος και η ηθοποιός NathaliePavlof)

D’abord, peut-être un poème, une inspiration, juste un souffl e que le poète vocalise. Souffl e, langue, rythme, le poème
comme feuille au vent, tournoie devient fougue et captivé par son élan le peintre imprime ses traces sur la toile. Là,
le poème devient matière : les lettres deviennent pierres, s’individualisent, se rejoignent, s’éclatent, se retrouvent ;
et puis se regroupent en formes géométriques, en lignes droites, en courbes, en croix créant réseaux et lacis qui
défi nissent des territoires. Les pierres forment des structures dansantes, mobiles-immobiles, animées par la force du
poème. L’ensemble, Verbe-image, inscrit dans la toile fait oeuvre à part entière. Et voilà le poème tout entier offert
au regard : corps multiple, constitué lettre par lettre, le poème nostalgique se couche sur fond de dentelle, pudique
et exhibé tout à la fois, il nous murmure son énigme, à savoir un jeu de cache-cache. Serait-ce l’image qui refl ète le
poème ou le poème qui refl ète l’image ? dans et à travers l’image, le poème décomposé s’impose à nouveau. Il est
le prétexte de l’image, il s’en habille, il l’endosse. L’image quant à elle l’invite pour une danse sans fi n et l’oeuvre,
habillée de matière musicale-verbale, invite le spectateur à découvrir l’invisibilité visible de la langue poétique.
Despina Demertzi (poétesse)


Le Centre de Langue Grecque
LEXI-LOGOS
vous invite au vernissage de l’exposition de
FLORENCE NAU
« AU FIL DE LA POESIE »

Après l’image exposée,

« Image qui reflète le poème ou Poème qui reflète l’image »

La voix poétique s’expose :

Les poètes,

Qui ont inspirée certaines de ses oeuvres

Nous diront leurs poèmes

( la poétesse Katerina Anhelàki-Rooke, le poète Athassanassios Alexandridis,

et ses amies interprèteront

les textes poétiques de Florence.

(Christine Marcellin, scénariste et l’actrice Nathalie Pavlof)